mozok.click

Włochy po zakończeniu zjednoczenia. 3 października 1871 r. doszło do wydarzenia historycznego: zgodnie z wynikami referendum Rzym stał się częścią Włoch, tym zakończyło się zjednoczenie państwa. Jednak zapłaciły za to wysoką cenę: dwie wojny przeciwko Austrii, utrzymanie dużego wojska i floty, uznanie zobowiązań finansowych byłych państw włoskich osłabiły i tak słabą kondycję finansową.

Szybki wzrost gospodarczy. Pod koniec XIX - początku XX w. gospodarka USA doświadczyła gwałtownego wzrostu. Dzięki ciągłemu napływowi imigrantów gwałtownie rosła liczba ludności.

Reformy lat 60-70-tych XIX w. Klęska w Wojnie Krymskiej dla cara Aleksandra II uzasadniła potrzebę rozwiązania kwestii zniesienia pańszczyzny. Ówczesna Rosja była jedynym krajem europejskim, w którym stosowano niewolniczą pracę. Zachowanie pańszczyzny oznaczałoby nieuniknioną transformację Cesarstwa Rosyjskiego na państwo drugiego rzędu.

Powstanie Austro-Węgier oraz ich cechy szczególne. Lata 50-60-te XIX w. stały się trudnym okresem w rozwoju Cesarstwa Austriackiego. Stopniowo traciło ono pozycję wpływowego państwa europejskiego. Ciężkim ciosem dla kraju stała się klęska w wojnie z Francją i Piemontem w 1859 r., w wyniku której straciło jedną ze swoich najbogatszych prowincji — Lombardię.

Załamanie polityki samoizolacji. Na początku XVII w. władzę w Japonii przejął szogun (wódz) leyasu Tokugawa. Japoński cesarz (mikado) stracił realną władzę i został odizolowany ze swoją rodziną w Kioto, gdzie nawet nie miał prawa do komunikowania się z książętami (szogun nie zniszczył cesarza, ponieważ zgodnie z religią shinto, był on wcieleniem Boga na ziemi). 

Przebudzenie Azji. W drugiej połowie XIX w. Chiny, Iran (Persja) oraz Turcja okazały się w półkolonialnej zależności od mocarstw europejskich. Doprowadziło to do przymusowego uczestnictwa tych krajów w światowym rynku i fundamentalnych zmian w życiu wewnętrznym. Tradycyjny system gospodarczy i struktura polityczna zaczęły się rozpadać.

Imperium Osmańskie w XIX w. Na początku XIX w. Imperium Osmańskie było w upadku. Kolejne porażki militarne wykazały potrzebę przeprowadzenia reform. Pierwsze reformy przezwyciężające zacofanie wojskowe od krajów europejskich zostały dokonane przez sułtana Selima III (lata 1789— 1807). Jednak stworzenie nowego regularnego wojska wywołało opór janczarów, którzy nie chcieli stracić swej uprzywilejowanej pozycji.

Równowaga sił w Europie w latach 70-tych XIX w. Klęska Rosji w wojnie krymskiej z lat 1853—1856, zjednoczenie Niemiec i Włoch, klęska Francji w wojnie francusko-niemieckiej (francusko-pruskiej) z łat 1870—1871 doprowadziły do zmian układu sił w Europie i pogorszenia stosunków międzynarodowych. Najbardziej z tego skorzystała Rosja, która powróciła do grupy mocarstw oraz kontynuowała ekspansję zagraniczną.

Podróże Europejczyków i rozwój wiedzy geograficznej. Na początku XIX w. Europejczykom były znane tylko obszary przybrzeżne większości kontynentów. Ich regiony wewnętrze, zwłaszcza w Azji, Afryce Południowej, Ameryce, Australii, były prawie niezbadane. 

Kierunki rozwoju literatury. W XVIII w. rozwój literatury przebiegał pod bezpośrednim wpływem oświeceniowców. Był to okres dojrzewania w Europie warunków gospodarczych, politycznych i duchowych do znaczących zmian w życiu społeczno-politycznym. Ich zbliżenie się subtelnie doświadczali mistrzowie słowa artystycznego.