mozok.click

Wojna franko-niemiecka (franko-pruska). Przyczyną wojny franko-nie-mieckiej (franko-pruskiej) wojny stała się rywalizacja między Francją a Prusami o dominację w Europie Środkowej. Francja, która nie chciała wzmocnienia Prus, starała się zapobiec zjednoczeniu ziem niemieckich pod ich zwierzchnictwem. Oba kraje pragnęły wojny, żeby w końcu rozwiązać sprzeczności, które dojrzewały.

Zgodnie z Konstytucją Cesarską 1871 r. głową państwa był cesarz. Mógł nim być tylko król Prus. Cesarz stał na czele sił zbrojnych, miał prawo do wypowiedzenia wojny, powoływania kanclerza (szefa rządu), zwoływania i odwoływania parlamentu składającego się z dwóch izb. Izba wyższa (Bundesrat) lub Rada Federalna, wybierana z przedstawicieli wszystkich monarchii i wolnych miast (58 członków).

1. Kiedy w Anglii zaczęła się „Epoka wiktoriańska"? 2. W jakim celu w Anglii zostały przeprowadzone reformy parlamentarne w 1832 r. oraz w 1867 r.?

Utrata przez Anglię przywództwa przemysłowego. Pod koniec XIX w. Wielka Brytania wciąż pozostawała jednym z najpotężniejszych i najbogatszych krajów świata. 

Włochy po zakończeniu zjednoczenia. 3 października 1871 r. doszło do wydarzenia historycznego: zgodnie z wynikami referendum Rzym stał się częścią Włoch, tym zakończyło się zjednoczenie państwa. Jednak zapłaciły za to wysoką cenę: dwie wojny przeciwko Austrii, utrzymanie dużego wojska i floty, uznanie zobowiązań finansowych byłych państw włoskich osłabiły i tak słabą kondycję finansową.

Szybki wzrost gospodarczy. Pod koniec XIX - początku XX w. gospodarka USA doświadczyła gwałtownego wzrostu. Dzięki ciągłemu napływowi imigrantów gwałtownie rosła liczba ludności.

Reformy lat 60-70-tych XIX w. Klęska w Wojnie Krymskiej dla cara Aleksandra II uzasadniła potrzebę rozwiązania kwestii zniesienia pańszczyzny. Ówczesna Rosja była jedynym krajem europejskim, w którym stosowano niewolniczą pracę. Zachowanie pańszczyzny oznaczałoby nieuniknioną transformację Cesarstwa Rosyjskiego na państwo drugiego rzędu.

Powstanie Austro-Węgier oraz ich cechy szczególne. Lata 50-60-te XIX w. stały się trudnym okresem w rozwoju Cesarstwa Austriackiego. Stopniowo traciło ono pozycję wpływowego państwa europejskiego. Ciężkim ciosem dla kraju stała się klęska w wojnie z Francją i Piemontem w 1859 r., w wyniku której straciło jedną ze swoich najbogatszych prowincji — Lombardię.

Załamanie polityki samoizolacji. Na początku XVII w. władzę w Japonii przejął szogun (wódz) leyasu Tokugawa. Japoński cesarz (mikado) stracił realną władzę i został odizolowany ze swoją rodziną w Kioto, gdzie nawet nie miał prawa do komunikowania się z książętami (szogun nie zniszczył cesarza, ponieważ zgodnie z religią shinto, był on wcieleniem Boga na ziemi). 

Przebudzenie Azji. W drugiej połowie XIX w. Chiny, Iran (Persja) oraz Turcja okazały się w półkolonialnej zależności od mocarstw europejskich. Doprowadziło to do przymusowego uczestnictwa tych krajów w światowym rynku i fundamentalnych zmian w życiu wewnętrznym. Tradycyjny system gospodarczy i struktura polityczna zaczęły się rozpadać.

Imperium Osmańskie w XIX w. Na początku XIX w. Imperium Osmańskie było w upadku. Kolejne porażki militarne wykazały potrzebę przeprowadzenia reform. Pierwsze reformy przezwyciężające zacofanie wojskowe od krajów europejskich zostały dokonane przez sułtana Selima III (lata 1789— 1807). Jednak stworzenie nowego regularnego wojska wywołało opór janczarów, którzy nie chcieli stracić swej uprzywilejowanej pozycji.